Het Zorginstituut is er kort over. Per kalenderjaar wordt maximaal drie uur diëtetiek vergoed als de behandelingen een medisch doel hebben, en die kosten vallen onder het verplichte eigen risico.
Dat eigen risico bedraagt in 2026 385 euro en het kabinet heeft het voor dat jaar bewust ongewijzigd gelaten. Een cliënt die nog niets aan zorg heeft uitgegeven, betaalt zijn eerste consulten dus feitelijk zelf.
Dat is de belangrijkste commerciële realiteit van dit vak. Niet de vraag of iemand hulp nodig heeft, maar de vraag of hij bereid is de rekening van zijn eigen risico te zien.
De ketenzorg is de route om het eigen risico heen
Bij diabetes, COPD en hart- en vaatziekten kan de zorg onder ketenzorg vallen. De diëtist werkt dan samen met andere zorgverleners, en de behandeling loopt via de zorggroep van de huisarts.
Zorg die zo wordt bekostigd valt buiten het eigen risico van de cliënt. Dat haalt de financiële drempel weg en het verandert de aard van de instroom volledig.
Vraag daarom als eerste met welke zorggroepen deze praktijk afspraken heeft en welk deel van de omzet daaruit komt. Vraag er de looptijd van die afspraken bij en wie er binnen de zorggroep het aanspreekpunt is.
Een praktijk zonder plek in een keten is afhankelijk van mensen die uit zichzelf komen en zelf betalen. Dat is een wezenlijk ander bedrijf, en het is meestal een kleiner bedrijf.
Vraag de omzet uitgesplitst naar drie stromen
Laat de omzet apart zien voor ketenzorg via de zorggroep, reguliere gecontracteerde zorg uit de basisverzekering, en alles wat de cliënt zelf betaalt of via een aanvullende verzekering vergoed krijgt. Die drie gedragen zich totaal verschillend. Ketenzorgomzet is stabiel maar hangt aan een afspraak die opgezegd kan worden. Basisverzekeringomzet loopt tegen de grens van drie uur en tegen het eigen risico aan. Zelf betalende cliënten leveren het hoogste tarief op en zijn het gevoeligst voor een wisseling van behandelaar. Vraag er per stroom het aantal cliënten en het aantal consulten bij, want alleen dan zie je wat er werkelijk gebeurt.
Wie deze diëtistenpraktijk mag voortzetten
Diëtist is een beroep uit artikel 34 van de Wet BIG. Dat betekent een beschermde opleidingstitel: alleen wie de voorgeschreven opleiding heeft afgerond mag zich zo noemen.
Het betekent ook iets wat vaak wordt verward. Een diëtist staat niet in het BIG-register en valt niet onder het tuchtrecht van die wet, anders dan bijvoorbeeld een psycholoog of een verpleegkundige.
De poort die er in de praktijk toe doet is daarom een andere. Zorgverzekeraars eisen in hun contracten inschrijving in het Kwaliteitsregister Paramedici, en die inschrijving moet elke vijf jaar worden vernieuwd.
Vraag dus per behandelaar de inschrijving op en de datum waarop de herregistratie afloopt. Zonder die registratie is er geen contract, en zonder contract is er geen vergoede zorg. Bij de overname van een fysiotherapiepraktijk komt daar de BIG-registratie per behandelaar bovenop; diëtisten staan juist niet in dat register.
Het tarief ligt hier niet vast en dat snijdt twee kanten op
Anders dan in sommige andere zorgvakken stelt de Nederlandse Zorgautoriteit voor diëtetiek geen maximumtarief vast. De prijzen zijn vrij, en verzekeraars onderhandelen hun tarief per contract.
In de markt liggen uurtarieven ruwweg tussen de zestig en negentig euro, met verschillen per regio en per contract. Dat is een indicatie uit de markt en geen vastgesteld bedrag.
Vraag daarom de contracttarieven per verzekeraar op en zet ze naast het tarief dat zelf betalende cliënten betalen. Bij een praktijk die vooral gecontracteerd werkt, bepaalt de verzekeraar in de praktijk je omzet per uur.
Vraag er ook bij hoe vaak die tarieven de afgelopen jaren zijn aangepast. Een tarief dat drie jaar stilstond terwijl de kosten opliepen, is een marge die je bij de overname al kwijt bent.
De cliënt komt binnen zonder verwijzing, maar niet vanzelf
Voor diëtetiek is geen verwijzing nodig, behalve wanneer de polisvoorwaarden van de verzekeraar dat wel eisen. Iemand mag dus rechtstreeks een afspraak maken.
In de praktijk komt het overgrote deel toch via een verwijzer binnen. De huisarts, de praktijkondersteuner, een specialist in het ziekenhuis of een collega binnen het gezondheidscentrum sturen de mensen die daadwerkelijk komen.
Vraag daarom het aantal nieuwe cliënten per maand over drie jaar, uitgesplitst naar de bron. Vraag erbij of de verwijzing naar de praktijk gaat of naar een diëtist bij naam.
Dat laatste onderscheid bepaalt wat er overblijft na de overdracht. Een huisarts die al tien jaar naar dezelfde persoon verwijst, doet dat niet automatisch naar diens opvolger. Wie een psychologiepraktijk wil kopen, ziet hetzelfde verwijspatroon terug; daar staat tegenover dat een wachtlijst in de ggz eerder bewijs van vraag is dan een probleem.
De vaste lasten van een diëtistenpraktijk zijn laag en dat is een risico
Veel praktijken werken vanuit een kamer in een gezondheidscentrum of een huisartsenpraktijk, soms op vaste dagdelen, en daarnaast aan huis of digitaal. De investering is klein en de vaste lasten zijn dat ook.
Dat klinkt aantrekkelijk en het betekent ook dat de drempel voor een concurrent laag is. Iemand die morgen voor zichzelf begint heeft weinig nodig, en dat gebeurt in dit vak regelmatig.
Vraag daarom naar de afspraken met de verhuurder of met het gezondheidscentrum, met de looptijd en de opzegtermijn erbij. Vraag ook of die ruimte bij een eigendomswissel gewoon beschikbaar blijft.
Kijk daarnaast naar het concurrentiebeding in de arbeidsovereenkomsten. Bij een praktijk waar de omzet aan personen hangt, is dat een van de weinige instrumenten die er zijn.
De concurrentie van een diëtistenpraktijk komt ook van buiten de zorg
Omdat alleen de opleidingstitel beschermd is, mag iedereen voedingsadvies geven. Wie zich geen diëtist noemt, mag zich zonder enige opleiding leefstijlcoach, voedingsdeskundige of gewichtsconsulent noemen en daar geld voor vragen.
Die partijen concurreren op een punt waar jij zwak staat, namelijk de prijs die de cliënt zelf voelt. Zij werken buiten de verzekering om en dus ook buiten het eigen risico, en dat maakt hun aanbod op het eerste gezicht goedkoper. Wie een sportschool wil overnemen, verdient juist volledig aan wat de klant zelf betaalt: daar bestaat geen vergoeding en geen eigen risico, alleen een maandelijkse incasso.
Vraag daarom hoe deze praktijk zich daartegen positioneert. Een praktijk die het van medische indicaties en van verwijzingen moet hebben, heeft daar veel minder last van dan een praktijk die op gewichtsverlies mikt.
Kijk in het verlengde daarvan naar de digitale kant. Begeleiding op afstand verlaagt de reistijd en verhoogt het aantal consulten per dag, en een praktijk die dat al draaiend heeft is meer waard dan een die er nog aan moet beginnen.
Wat een diëtistenpraktijk overnemen ongeveer kost
Er staat vrijwel niets op de balans. Een weegschaal, een huidplooimeter, een dossiersysteem, wat inrichting en een website. De prijs bestaat dus vrijwel volledig uit goodwill, en die goodwill zit in de verwijsrelaties en in de plek binnen de zorggroep. Persoonlijke goodwill wordt daarbij niet betaald, want die kan de verkoper niet overdragen.
Reken daarom met de omzet die overblijft nadat de vertrekkende diëtist haar lopende trajecten heeft afgerond. Dat getal ligt bijna altijd onder de omzet van vorig jaar.
Laat je eigen accountant de omzet per behandelaar en per geldstroom uitsplitsen voordat je een bod uitbrengt. Bij een praktijk van deze omvang is dat een middag werk en het verandert vaak de prijs.
Een diëtistenpraktijk overnemen of zelf beginnen
Veel diëtisten die voor zichzelf willen beginnen, wegen zelf starten af tegen het overnemen van een bestaande praktijk. Het verschil zit nauwelijks in de inventaris, want die stelt weinig voor. Het zit in de verwijzers en in de plek binnen de zorgketen, en dat zijn precies de twee dingen die tijd kosten om op te bouwen.
Bij een overname krijg je die relaties in principe mee: de huisartsen die doorverwijzen, de plek binnen een zorggroep of gezondheidscentrum en de afspraken met verzekeraars. Wel is een deel daarvan persoonlijk, dus vraag welk deel van de verwijzingen aan de praktijk hangt en welk deel aan de vertrekkende diëtist.
Begin je zelf, dan ben je vrij in hoe je je praktijk inricht en betaal je geen goodwill. Daar staat tegenover dat je maanden bezig bent voordat de eerste verwijzer je weet te vinden, terwijl je huur en je inschrijving wel doorlopen. Reken die opbouwperiode dus mee, inclusief het inkomen dat je in die tijd nog niet haalt.
Een tussenvorm komt hier ook geregeld voor: je stapt in bij een vertrekkende diëtist en loopt een halfjaar mee voordat je het overneemt. Dat kost je iets aan opbrengst en het lost het grootste risico op, namelijk dat de verwijzers met de vorige eigenaar meelopen in plaats van met de praktijk.
Zo vind je een diëtistenpraktijk die ter overname komt
Praktijken in dit vak wisselen zelden openlijk van eigenaar. Meestal gebeurt het binnen een netwerk van collega's die elkaar van de opleiding of van een intervisiegroep kennen.
Geef daarom bij Silverfield op in welke regio je zoekt, hoe groot de praktijk mag zijn en of een positie binnen een zorggroep voor je meetelt. Ligt er een aanmelding die daarop past, dan wijzen wij je erop.
Wees duidelijk over je eigen specialisatie. Oncologie, nierziekten, sportvoeding en kindervoeding zijn aparte werelden met eigen verwijzers, en een praktijk die het van één daarvan moet hebben past niet bij iedere koper.
Zet er ten slotte bij of je een praktijk zoekt om zelf in te werken of om bij je bestaande praktijk te voegen. Bij een diëtistenpraktijk ter overname maakt dat verschil voor wat de verkoper aan continuïteit mag verwachten.